ภาคบ่ายของวันทำงานวันหนึ่งขณะที่ผมกำลังง่วงเหงา หาวนอน เพราะผลพวงจากข้าวขาหมูในมื้อเที่ยงที่เพิ่งจะรับประทานเข้าไป พลันก็มีมือที่คุณมองไม่เห็นตบลงมาที่ไหล่ของผมดังเพี๊ย!!! สนั่นลั่นห้อง แว็บแรกที่ผมคิดขึ้นมาได้ก็คือ ชิ_หา_แล้ว!!! เจ้านายมาตอนกรูหลับซวยแล้วกรู ผมค่อยหันหน้าไปมองแบบกล้าๆกลัวๆ มือค่อยๆขยับใกล้กันเพื่อจะยกขึ้นไหว้ท่วมหัว….ผมถอนหายใจยาวๆๆเมื่อพบว่าจริงๆแล้วคนที่ตบไหล่ผมก็คือเพื่อนของผมนั่นเอง ไม่เคนรู้สึกโล่งใจอะไรเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต เพื่อนผมมันก็คงจะงงๆกับท่าทางของผมอยู่เช่นกัน  เฮ้ย!สอนกรูเล่นบาคาร่าหน่อยสิ เพื่อนผมกล่าวขึ้น  ผมงงเล็กน้อยที่ทำไมอยู่ดีๆมันถึงมาขอให้ผมสอน เพื่อนบอกว่ามันแอบดูผมเล่นมานานแล้วล่ะ เห็นผมได้บ้าง เสียบ้าง แต่ก็เห็นผมมีเงินไปกินไปเที่ยวอยู่เสมอ มันจึงสนใจ เข้าใจล่ะ อย่างนี้นี่เอง ก่อนอื่นเลยผมบอกเพื่อนไปว่า ใช่เลย ผมเล่นได้แล้วก็มีเล่นเสียเช่นกัน แต่สิ่งที่ทำให้ผมมีเงินใช้อยู่เรื่อยๆแทบจะไม่เคยขาดมือก็คือ “วินัย” นั่นเองครับ อาจจะสงสัยว่า